Wstęp do preformatyki

Forma zajęć: wykład konwersatoryjny

Celem przedmiotu jest zapoznanie studentów z historią performatyki jako dziedziny uniwersyteckiej i kulturowymi źródłami zwrotu perormatywnego, a także z najważniejszymi pojęciami, koncepcjami i metodami badań per- formatywnych. Drugim celem jest wprowadzenie do analizy współczesnych zjawisk kulturowych (zarówno z praktyki artystycznej jak i życia codziennego) z perspektywy performatywnej.

Zagadnienia poruszane na zajęciach:

Richard Schechner i początki performatyki

Marvin Carlson: performans jako przedmiot badań

Erving Goffman: teatr codzienności i odgrywanie ról społecznych

Jon McKenzie: „Performuj albo…” — performans, władza i efektywność

Erika Fischer-Lichte: estetyka i performatywność

J. L. Austin: performatywna moc słów

Victor Turner: rytuał, liminalność i proces społeczny

Diana Taylor: archiwum i repertuar

Rebecca Schneider: co pozostaje z performansu?

Judith Butler: performatywność płci i zgromadzeń

Performatyka i jej terytoria: między dyscyplinami i praktykami

Dariusz Kosiński: performatyka jako praktyka w(y)prowadzania

Donna Haraway: wiedze usytuowane i perspektywa częściowa

Joseph Roach: historia, pamięć i performans

Ewa Domańska: zwrot performatywny we współczesnej humanistyce

Peggy Phelan i Karen Barad: od nieobecności do posthumanistycznej performatywności

1. Richard Schechner, „Performatyka. Wstęp”

2. Marvin Carlson, „Performans”

3. Erving Goffman, „Człowiek w teatrze życia codziennego”

4. Jon McKenzie, „Performuj albo…”

5. Erika Fischer-Lichte, “Estetyka performatywności” / „Performatywność”

6. John Langshaw Austin, “Jak działać słowami”

7. Victor Turner, „Proces rytualny” / „Od rytuału do teatru”

8. Diana Taylor, „Archiwum i repertuar” / “Performans”

9. Rebecca Schneider, „Pozostaje performans”

10. Judith Butler, “Uwikłani w płeć”, “Zapiski o performatywnej teorii zgromadzeń”

10. „Performatyka terytoria”, praca zbiorowa, WUJ 2016

11. Dariusz Kosiński, „Performatyka w(y)prowadzenia”

12. Donna Haraway, „Wiedze usytuowane i przywilej częściowej/ograniczonej perspektywy ”

13. Joseph Roach, „Wprowadzenie: historia, pamięć i performans”

14. Ewa Domańska, “Zwrot performatywny we współczesnej humanistyce”

15. Peggy Phelan, “Unmarked: The Politics of Performance”

16. Karen Barad “Posthumanistyczna performatywność: ku rozumieniu, jak materia zaczyna mieć znaczenie”

Wiedza

Osoba studiująca po zakończeniu kursu:

zna i rozumie podstawowe pojęcia, zagadnienia i metodologie performatyki oraz ich zastosowanie do analizy zjawisk teatralnych, kulturowych i społecznych / K_WOTM_W11

zna i rozumie związki między performatyką a wybranymi dyscyplinami nauk humanistycznych i społecznych, w szczególności filozofią, historią i historią idei / K_WOTM_W07

Umiejętności

Osoba studiująca po zakończeniu kursu:

potrafi wykorzystywać pojęcia i podstawowe narzędzia metodologii performatycznej do samodzielnej analizy wybranych zjawisk teatralnych, kulturowych i społecznych / K_WOTM_U01

potrafi uczestniczyć w debacie dotyczącej zagadnień performatyki oraz formułować i odpowiednio uzasadniać własne stanowisko / K_WOTM_U02

potrafi wykorzystywać wiedzę z zakresu performatyki do samodzielnego rozwijania własnych zainteresowań badawczych / K_WOTM_U07

Kompetencje społeczne

Osoba studiująca po zakończeniu kursu:

jest gotowa do krytycznej oceny własnej wiedzy z zakresu performatyki oraz do zasięgania opinii innych osób w przypadku trudności z samodzielnym rozwiązaniem problemu / K_WOTM_K02

jest gotowa do samodzielnej pracy obejmującej zbieranie, analizowanie i interpretowanie informacji dotyczących zjawisk performatywnych, rozwijanie własnych idei i formułowanie argumentacji / K_WOTM_K05

Dopuszczalne są 2 nieusprawiedliwione nieobecności na zajęciach.

Formą zaliczenia: analiza wybranej współczesnej praktyki kulturowej jako performansu.