Teatr jako narzędzie kulturoznawcy

Celem zajęć jest zaznajomienie osób studiujących z zastosowaniem procedur analizy kulturowej w dziedzinie teatru, czyli traktowaniem spektakli teatralnych jako "rozmówców w ramach pewnej kultury, z której się wyłoniły" (Mieke Bal).

Celem zajęć jest zaznajomienie osób studiujących z zastosowaniem procedur analizy kulturowej w dziedzinie teatru, czyli traktowaniem spektakli teatralnych jako "rozmówców w ramach pewnej kultury, z której się wyłoniły" (Mieke Bal).

Refleksja nad wybranymi spektaklami (prezentowanymi w formie rejestracji) prowadzona będzie w trans-dyscyplinarnej perspektywie, która kluczowymi narzędziami współczesnej humanistyki czyni pojęcia - semestr zostanie podzielony na trzy bloki tematyczne, poświęcone szczególnie tak wpływowym we współczesnej humanistyce pojęciom, jak „pamięć”, „afekt”, „wspólnota”.

Wybrane przedstawienia będą omawiane pod kątem szerokiego umocowania w tkance kulturowej, a przede wszystkim rozpatrywane jako "obiekt teoretyczny", czyli praktyka nie tylko poddająca się badaniu przy użyciu dostępnej wiedzy teoretycznej, ale sama tę wiedzę produkująca i poszerzająca, dzięki swojej specyfice estetycznej.

Podstawowa:

Wybrane rozdziały z poniższych książek oraz poniższe artykuły:

Ernst Van Alphen, "Krytyka jako interwencja. Sztuka, pamięć, afekt", WUJ, Kraków 2019.

Mieke Bal, "Wędrujące pojęcia w naukach humanistycznych", Przeł. Marta Bucholc, NCK, Warszawa 2012.

Marvin Carlson, "The Haunted Stage. The Theatre as Memory Machine", Ann Arbor 2001.

Astrid Erll, "Kultura pamięci. Wprowadzenie", przeł. Agata Teperek, WUW, Warszawa 2018.

Grzegorz Niziołek, „Efekt kiczu. Dziedzictwo Grotowskiego i Swinarskiego w polskim teatrze”, „Didaskalia” nr 10/2011.

Mikołaj Ratajczak, „Poza paradygmat immunizacji: biopolityka w projekcie filozoficznym Roberta Esposito”, „Praktyka Teoretyczna” 2-3/2011.

Ferdinand Tönnies, „Wspólnota i stowarzyszenie”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006.

oraz materiały dotyczące omawianych spektakli.

Uzupełniająca:

Marta Bryś, "Doświadczenie postpamięci w teatrze" WUJ, Kraków 2020.

Roberto Esposito, "Pojęcia polityczne. Wspólnota, immunizacja, biopolityka”, Universitas, Kraków 2015.

Monika Kwaśniewska, "Pytanie o wspólnotę", WUJ, Kraków 2016.

Brian Massumi, "Autonomia afektu", przeł. Adam Lipszyc, "Teksty Drugie" 6/2013.

Literatura może ulec poszerzeniu pod wpływem wspólnych rozmów.

Lekturom towarzyszyć będą rejestracje trzech spektakli - lista zostanie określona po rozmowie z osobami studiującymi, na podstawie doświadczeń odbiorczych.

Wiedza

Po zakończeniu kursu student_ka:

Zna i rozumie kontekst historyczny i kulturowy utworu teatralnego w kontekście dyscyplin humanistycznych oraz ich związki z różnymi obszarami życia współczesnego. / K_WOTM_W05

Zna i rozumie relacje między teoretycznymi i praktycznymi aspektami wiedzy o teatrze w kontekście analizy utworu teatralnego. / K_WOTM_W06

Umiejętności:

Po zakończeniu kursu student_ka:

Potrafi innowacyjnie wykorzystywać posiadaną wiedzę z zakresu wiedzy o teatrze w prowadzeniu badań naukowych, łącząc ją z nowoczesnymi metodologiami. / K_WOTM_U02

Potrafi wykorzystać zdobytą wiedzę o teatrze, osadzoną w horyzoncie kulturoznawstwa, do własnego rozwoju zawodowego. / K_WOTM_U06

Kompetencje społeczne:

Po zakończeniu kursu student_ka:

Jest gotowa do krytycznej oceny własnej wiedzy i poszukiwania odpowiednich źródeł.

/ K_WOTM_K02

Dopuszczalne dwie nieusprawiedliwione nieobecności na zajęciach w semestrze.

Zaliczenie na ocenę, na podstawie obecności, aktywności oraz pracy końcowej zrealizowanej w formie prezentacji ustnej lub pracy pisemnej (która powinna zawierać pomiędzy 10 tys,. a 15 tys. znaków ze spacjami). Uwaga: przy tworzeniu pracy zaliczeniowej zakazana jest współpraca z AI.